bitalik

Вітаю вас, паважаныя сябры.
Як справы? што у свеце робіцца? Чытаў тут розныя выказванні пра тое як навабранцы збіраюцца служыць у арміі.
Насамрэч, армія цікавая штука. Распарадак дня такі, што нічога не паспееш. Зранку (5-30 ці 6-00) пад'ём, зарадка. Пасля сняданак, пасля ранішняя паверка (гадзіну стаяць на марозе проста так), пасля шыхтовая падрыхтоўка (хадзіць квадрацікамі туды-сюды). Пасля наступае самае цікавае: людзей разбіраюць на розныя працы - каго машыны разгружаць, каго ФАРБАВАЦЬ СЦЕНЫ (зімой гэта надзвычай весела), каго на прыборку тэрыторыі. Там праўда, можна крыху раслабіцца. пасля зноў пастраенне, пасля абед, зноў пастраенне, гадзіна ідэялагічнай падрыхтоўкі (дарэчы, гэта цяжка назваць ідэялогіяй - так, інфармацыя пра тое што дзеецца ў свеце). Бліжэй да вечара трэба паспець падшыцца, пагаліцца. Пасля вечаровая "прагулка" - хадзіць квадрацікам і спяваць песні, пасля зноў паверка і адбой.
Як вы лічыце, чым можна займацца ў вольны час у арміі?

Цікава, што на вучэннях восенню мы узялі ў палон 2-х спецназаўцаў. Іх задача была высачыць нашу базу і умоўна знішчыць. Не атрымалася!

Хто быў там - мяне зразумее.
Маразм уладаў не мае межаў.
А пачыналася усё цікава:
мы (я, мая дзяўчынка і сябра В.)рванулі аўтастопам. Падвязлі нас дальнабойшчыкі. Запытаў у кіроўцы што ён вязе. "Сухое малако, ё.ная маць. Бл..кія маскалі усё сажруць.." Пасля пайшлі анекдоты, дзе між матаў слаба, але угадваўся сэнс. Хлопец насТаяшчы пацан - пачаставаў нас дранікамі і цыгарэтамі.
Мы, як тыя партызаны прарваліся на поле, абыйшлі 2 пасты міліцыі і 1 блок-пост спецназу.
Хаваліся у карчах перад кожным аўтамабілем. Дзед мой партызаніў, а прадзед загінуў у падполлі. Відаць гены сказваюцца.
І вось - мы на месцы. Узнагарода подзвігам відавочная - чароўная ноч, цікавыя людзі, песні ля вогнішча..
Вось толькі холадна было. Раніцай заўважыў, што увесь спальнік быў пакрыты інеем. Бр-р-ррр..

Пасля таго, як вада спала, на дарозе пазаставаліся домікі смаўжоў і ракушак:

Вось вырашыў змясціць некалькі фотак з майго роднага куточка Беларусі.
На выяве прыток Прыпяці - рака Цна і тое што з яе атрымалася падчас разліву.

Хто прыймаў удзел у Д.Н. Касі Б. мяне зразумее!
Вельмі класны канцэрт, вогнішча і экстрым, песні пад гітару і прыгоды ў начным лесе...
А што яшчэ трэба для сапраўднага Дня народзінаў?
Дзякуй Касі і ўсім-усім (Казлоўскім асаблівы рэспект).

што б ні здарылася...

ШТо за дурасць адбываецца...
Толькі з акцыі вярнуўся..
Жорстка разагналі мірнае шэсце зайцоў... Дзяўчынку адну моцна так скруцілі, яна пачала крычаць... то два АМАПаўца валаклі, а трэці рот закрываў, каб не чуваць было...
адзінокія здзіўленыя твары студэнтаў з інтэрнату БНТУ здзіўлена паглядалі з вокнаў пакояў як напаўняецца аўтазак.
Мабыць напружана думалі "А чё па чём?"
МНе неяк пашанцавала - загад быў першымі браць тых хто ў майках з зайцамі.... А мне не хапіла.
Таму толькі штурхнулі пару разоў. Набілі каробачку і павезлі па РАУСам растусоўваць. А тут яшчэ адна "каробачка" падаспела. Туды запіхвалі ўжо проста "падазрыцельных".
І зноў пранесла. Міма прабегла пара малпаў у камуфляжы. Уроды.

Ганьба халуям-амапаўцам!
Слава Героям!
Жыве Беларусь!

Сябры! Можа ў каго ёсць непатрэбны (ці не вельмі патрэбны) мабільнік?
Буду вельмі удзячны калі дасьце пакарыстацца на нейкі час...
Бо мой стырыўся. :(
Шчыры дзякуй!

спачаткі здзівілі мяне цёткі, што развіталіся ў ліфце.
Пасля заўважыў што ўсе ўсміхаюцца. Падазрона.
Адно з дзвух - альбо здзекуюцца, альбо прэць іх ад радасці (мусіць, стырылі нешта).
:)
У чэргах людзі падазрона не штурхаюцца. Што б гэта значыла?
Зайшоў у краму. Ну тут як звычайна - набыў сабе боты, аказаліся рознага памеру. (а я то ўжо падумаў што ў мяне ногі па-рознаму павырасталі). Трэба сказаць, што памеры пазначаныя былі аднолькавыя, але боты і сапраўды рознай даўжыні, але гэта я заўважыў пасля.
Агледзеўся назаўтра, вырашыў памяняць. ЦЁТКА ЎСМІХНУЛАСЯ і вярнула мне грошы. Так не бывае....
ПАДАЗРЫЦЕЛЬНА.

Няўжо тут, у Буржуяў (няправільных-прадажных-нячэсных-врагоў)
ёсць САПРАЎДНАЯ КУЛЬТУРА? Нісабе фіга...
Некалі і я ў Беларусі вырашыў усім усміхацца, вітацца..
Першая ж прадавачка вярнула мяне да рэальнасці словамі: "А что вы смешного во мне нашлі? Весело вам что лі?!". Ну я і зраземеў, што Фрэйд у Беларусі не папулярны.

Пазней распавяду чым працягнуліся мае падазрыцельныя прыгоды.

Сёння быу на канцэрце Крамы у Варшаве.
Ура!
Першая добрая падзея за апошнія дні..

Любыя мае Чалавекі! Сябры!!! Так класна, што ў мяне ёсць Сябры!
Даўно ўжо не радаваўся жыццю... Даўно ўжо проста не жыў.
І толькі нядаўна пазбавіўся ад смяротнага суму-дыпрэсняку...
Сумаваць, у прынцыпе, цікавая штука... Ствараецца нейкае падманнае ўражанне гераізма "трындзец мне.... ну і няхай". Так хочацца, каб хтось пашкадаваў, што ажно самому сябе хочацца шкадаваць... Гоора таму чалавеку, у каго няма сяброў.. асабліва ў такія моманты.
А ў мяне ёсць...
У мяне нават з'явіліся цёплыя пачуцці да дзяўчынкі... вось... Яна мне таксама дапамагла пазбавіцца дурных думак... Люблю яе.. Можа, і не кахаю, але люблю... Дзякуй табе, мая дзяўчынка..
Таму дзякуй вам, сябры... хаця б за тое, што вы ёсць...
Наперадзе ў нас яшчэ цыстэрны нявыпітага піва і кіламерты невыпаленых цыгарэт (хто паліць)...
Трымаемся разам!..
Дарэчы, зараз я ў Менску і калі хто жадае зменьшыць колькасць нявыпітага піва - тэлефануйце.
Ваш Я.

Usim pszheved z Warshawy.  Ja na Weekemdze.
URAA-a-a-a-a!!!
:)